Człowiek od wieków żyje z kotem pod jednym dachem nie tylko dla ekonomicznych korzyści. Kot jest najprawdopodobniej jednym z nielicznych zwierząt, które potrafią zaskarbić sobie uwagę, miłość oraz wdzięczność ludzką tyko z powodu „bycia kotem”. Kot posiada bowiem dar przekonywania i perswazji, który udoskonala za pomocą spojrzenia i  gestów. W ten sposób zapewnia sobie mieszkanie bez czynszu, jedzenie bez zakupów i  służącego bez wynagrodzenia.

Podobno pięćdziesiąt procent właścicieli kotów pozwala spać swoim pupilom w łóżku, wielu kupuje też gwiazdkowe i urodzinowe prezenty, chociaż nie wiadomo kogo one bardziej uszczęśliwiają kota czy jego opiekuna. Jednak ten brak wymiernych korzyści jest tylko pozorny. Kot potrafi być nie tylko dobrym i czułym odbiorcą uczuć człowieka, ale i doskonałym terapeutą. Dla wielu samotnych lub niepełnosprawnych fizycznie osób koty są czasem jedynymi towarzyszami. Zapewniają kontakt, pozwalają zwierzać się z problemów dnia codziennego i pięknie mruczą. W niektórych klinikach i domach opieki koty są na stałe zatrudnione jako terapeuci pomagający rezydentom w odprężeniu się i relaksie.
 

Między kotem a człowiekiem nie ma relacji współzawodnictwa, czy konkurencji. Z nami koty powielają zachowania z dzieciństwa. Bawią się z nami i ugniatają nas łapkami gdy są szczęśliwe, tak jakby były kociętami u boku swojej matki. Odpowiadają mruczeniem na przytulenie. Kot w towarzystwie człowieka może zmienić swój system naturalnych zachowań i poczuć się bezpiecznie. Spróbuj relaksu ze swoim kotem.

Oto kilka wskazówek.

• Rozmawiaj ze swoim kotem, ciesz się że szczęścia swojego zwierzaka
• Zaakceptuj jego dziką naturę i pozwól mu czasem zaszaleć
• Pozwól sobie na „bycie” w jego towarzystwie, poobserwuj jego zachowania.
• Pamiętaj, że koty nie wychodzące potrzebują odpowiedniej ruchowej stymulacji, zapewnij zwierzakowi codzienną dawkę zabawy.
• Zaproś przyjaciół i poobserwuj reakcje swojego kota.

Kot w domu to nie tylko tropiciel i pogromca myszy oraz szczurów. To niejednokrotnie współmieszkaniec i członek rodziny, zsocjalizowany z innymi mieszkańcami. Ludzie, którzy nie znają kociej natury, utrzymują, że zwierzęta te szukają kontaktu z człowiekiem przede wszystkim wtedy, gdy są głodne. Koty faktycznie czują sympatię do osób, które je karmią, jednak więź z opiekunem jest zdecydowanie czymś więcej i wymaga głębszego zaangażowania. Specjaliści od kociego charakteru utrzymują, że nie wystarczy napełnienie kociej miski, aby wytworzyły się silne więzi. Jednak nie każdy kot ceni sobie bliski kontakt z człowiekiem, co może stać się przyczyną rozczarowania opiekuna pragnącego zwierzęcia do przytulania.

Koty, które nie wykazują przywiązania do człowieka są prawdopodobnie szczęśliwe, lecz ich opiekunowie mogą czuć się odrzuceni. Takie koty nie będą siedziały na kolanach i mogą protestować przy pomocy pazurów i zębów w trakcie  prób brania ich na ręce. Najczęstszą przyczyną takiego zachowania może być brak wczesnej socjalizacji, jak i nieprzyjemne doświadczenia z ludźmi. Behawioryści proponują, że aby kot był dobrze uspołeczniony, należy odpowiednio wcześnie brać go na ręce, zwłaszcza między 2  a 7 tygodniem życia.

Jeśli  już wystąpiły problemy z socjalizacją a ty pragniesz głębszej więzi ze swoim pupilem to nagradzaj wszelkie przejawy chęci nawiązania z tobą kontaktu. Pamiętaj jednak, że to kot sam narzuca tempa oswajania. Możesz podawać mu małe porcja jedzenia, aby kojarzył ciebie z pokarmem. Mów do kota w trakcie podawania posiłku, zwracając się do niego jego imieniem, za każdym razem podobnym tonem.

Warto dodać w tym miejscu, że kot uczy się szybciej imienia jednosylabowego.

Niezawodnym sposobem, aby zachęcić naszego kota do bliższego poznania nas jest wspólna zabawa. Możesz usiądź  na podłodze w jego ulubionym miejscu i pierwszy wciągnąć go do rozrywki. Jeśli zauważysz, że kot jest zdenerwowany, nie wysuwaj w jego kierunku rąk do czasu, aż się uspokoi. Nie ścigaj kota po mieszkaniu, aby nakłonić go do przyjścia do ciebie i nie ponoś go jeśli tego nie chce.

Bądź otwarty na kontakty z kotem , kiedy tylko chce do ciebie przyjść, gdy jest spokojny i zrelaksowany, ponieważ tobie taki nastój może się również udzielić. Czego Wam mocno życzę.

Koty wróciły z wakacji i jak to po wakacjach są rozleniwione bardziej niż zwykle, bo przecież po każdym odpoczynku trzeba się porządnie zrelaksować. Leżą, więc razem koło siebie dwie kluski na parapecie. Widok jest o tyle niezwykły, że jeszcze niedawno syczały i prychały na siebie ze złości. Charlotta dokonała aneksji połowy parapetu, który do tej pory w całości należał do hrabiny Balbiny. A, że to najszerszy parapet w mieszkaniu i gruba hrabianka tylko na nim się mieści, przeprosiła się z Charolttą i teraz grzecznie leżą obok siebie.

Koty wróciły z wakacji

Tak a propos upału...

Gdy po raz pierwszy pojawiła się u nas Charlotta, Balbina nie była zachwycona. 

Miała pozostać kocim  jedynakiem. Żyła, jak na hrabiowską mość przystało na swoich włościach, w trzech komnatach, z dwoma służącymi, a tu ni z gruchy ni z pietruchy pojawił się nowy kot. Nie, to kocica !  

Balbina omiotła gościa (gościówę) pogardliwym spojrzeniem, zasyczała pod wąsami i oddaliła się kołysząc dostojnie ogonem. Hrabina była pewna, że to małe, pręgowane kocię przyjechało tylko w gości i nie zabawi u nas długo. Gość okazał się jednak na tyle nie obyty, że został jeden dzień, potem drugi dzień i trzeci... 

W dodatku nie tylko zajął  jedną komnatę, ale co gorsza u hrabiny się stołował, nie poprzestając na swoim nakryciu. 

Ewidentnie coś nie grało, bo gość nie chciał z gości wyjść, no i w gościach nie siedzi się pół roku. Balbina z ciężkim sercem i niekiedy pustą miską, z powodu zaradności Charlotty, zaczyna godzić się z faktem, że gościówa już u nas zostanie i dzielenie się jedzeniem może stanowić działalność dobroczynną.