Zwierzęta w stadzie rozumieją się dobrze, gdy ustalą same między sobą hierarchię kto w grupie rządzi. Dzieje się tak gdy ustalonego, bądź kształtującego się porządku nikt w grupie nie zakłóca. Jeżeli jesteś opiekunem kilku zwierzaków, dobrze jeżeli wiesz, które z nich są dominujące, a które podporządkowane.

Hierarchia u kotów jest ciekawym tematem, gdyż nie jest ona skonstruowana tak jak u psów, czy wilków u których przyjmuje postać zależności liniowej. W kociej społeczności rozwija się ona dynamicznie, podlegając ciągłym zmianom.

Zaobserwowałam, że między moimi dwoma kocicami konflikty i kłótnie występowały częściej na początku znajomości. Ustalenie wzajemnych relacji i nowych zasad zajęło im trochę czasu. Nieraz miałam chęć interweniować, ale powstrzymałam się wiedząc, że moje działanie przyniesie im więcej szkody, niż pożytku.

Kłócące się koty należy zostawić w spokoju, chyba, że dochodzi do łapoczynów i istnieje zagrożenie rozlewu krwi, bądź poważnych zranień. Takie koty należy rozdzielić używając rozpylacza wody, bądź głośno klasnąć w dłonie. Nie wolno jednak preferować żadnego ze zwierząt, ani dominującego, ani uległego.

Dominujące zwierzęta zazwyczaj pierwsze pocierają policzkiem podporządkowane, gryzą w kark lub wchodzą i kucają na uległym osobniku. Jeżeli zwierzaki jedzą ze wspólnej miski to dominujący kot posila się jako pierwszy. Podporządkowane zwierzę nie pogoni swojego szefa z miejsca drzemki, czy odpoczynku i niechętnie wdaje się w bójkę.

Warto dodać, że istnieje duża grupa zwierząt, które znajdują się pośrodku hierarchii. Nie walczą o to by znaleźć się na samym szczycie. Wydaje się, że żyją one zgodnie z zasadą „żyj i daj żyć innym”.

Gdy wprowadzamy nowego podopiecznego do stada, należy liczyć się z pewną ilością fochów i niezadowoleniem pozostałych zwierzaków. Wszak koty są pieszczochami i nie lubią dzielić się ręką, która je głaszcze.

Wyobraź sobie kota o dużej głowie, dużym nosie i wielkich łapach. To właśnie te części kociego ciała są bardzo wrażliwe na dotyk i odpowiedzialne za zmysł czucia.

Kot badający nieznany sobie teren lub przedmiot najpierw wysuwa łapę by później zbadać bliżej nosem. Na górnej wardze kota znajdują się wąsy, a na brodzie, brwiach i łokciach umiejscowione są włosy czuciowe, czyli wibrysy. Stanowią one przyrządy do oglądania przez kota świata bez udziału wzroku. Wibrysy zakorzenione są w bardzo wrażliwych punktach w skórze. Służą one do informowania kota o najmniejszym nawet ruchu, wtedy gdy zwierzak ma zaburzone widzenie lub gdy nie widzi on wcale.

Podobnie jak człowiek niewidomy posługuje się białą laską, koty, również te niewidome lub ze słabym wzrokiem, doskonale posługują się wibrysami  podczas rozpoznawania nowego terenu. Wibrysy dostarczają zwierzakowi wiedzy o otoczeniu, kierunku i prędkości ruchu i drganiach powietrza wokół przedmiotów lub ofiary w trakcie polowania. Samo polowanie jest dla kota tak ekscytujące, że jego ciało zalewa fala adrenaliny, powodując silne rozszerzenie źrenic przez co zwierzę słabiej widzi. Kot będący w ferworze polowania może więc mieć  trudność z  dostrzeżeniem szczegółów budowy anatomicznej ofiary i w tej niedogodności pomagają mu właśnie wibrysy.

Za zmysł czucia kotów odpowiedzialne są również stopy. Poduszeczki kocich łap są bardzo wrażliwe na dotyk i wibracje. Zapewne z tego powodu koty nie lubią być głaskane od spodniej strony łapek. Specjaliści twierdzą, że czują wtedy łaskotanie podobne do tego jakie czują ludzie.

Receptory znajdujące się na poduszeczkach dokładnie informują kota o rodzaju podłoża po jakim stąpa. Dzięki nim kot rozpoznaje trawę, surowe drewno, gładkie płytki i inne materiały. Pomimo, że poduszeczki kocich łap są bardzo czułe na dotyk, są mało wrażliwe na odczuwanie zimna i gorąca.

Z tego właśnie powodu kot nie zawsze wie, kiedy sytuacja staje się niebezpieczna i jego łapki są zagrożone poparzeniem lub odmrożeniem. Należy więc być ostrożnym zostawiając kota przy zapalonym kominku lub przy gorącej kuchennej płycie i innych gorących miejscach.

W wielu rodzinach jest więcej niż jedno zwierzę domowe. Opiekun swojego pierwszego zwierzaka często jest zdziwiony widząc, że kot może zgodnie żyć z psem. Jak w przypadku innych zwierząt istotna jest ich wczesna socjalizacja. Jeżeli wprowadzimy nowego zwierzaka do naszego „stada” w odpowiednio młodym wieku, istnieje większe prawdopodobieństwo, że szybciej zżyje się z pozostałymi domownikami. Ta zasada może niekoniecznie sprawdzić się w przypadku myszek, chomików, czy złotych rybek, którą to kot może przyjąć nie tyle do serca co do żołądka.

Nie zawsze jednak możemy adoptować kota i psa jednocześnie, gdy oba są szczeniakami. Jeżeli jesteś opiekunem dorosłego kota i chcesz adoptować psa to weź takiego o łagodnym usposobieniu. Unikaj psów o charakterze łowczym np. terierów. To rasa, która ma polowanie we krwi i istnieje prawdopodobieństwo, że pies taki może potraktować kota jak małą ofiarę.

Przed przystąpieniem do prezentacji zwierzaków upewnij się, że pies dostał posiłek i był na odpowiednio długim spacerze. Będzie wtedy spokojny i zadowolony. Trzymaj psa na smyczy a kota na kolanach innej osoby. Jeżeli pies będzie zachowywał się spokojnie pozwól mu powąchać kota i nagrodź za dobre zachowanie smakołykiem.

Przez pierwsze tygodnie nie zostawiaj zwierząt samych. Może minąć kilka miesięcy zanim przyzwyczają się one do swojej obecności, niemniej jednak wysiłek wart jest zachodu. Dwa zwierzaki z pewnością nie będą się nudzić w swoim towarzystwie, gdy rodzina będzie poza domem.

 

Koty nie przepadają za bliskimi spotkaniami z nieznajomymi osobnikami i dlatego wolą pozostawiać po sobie znaki wizualne i zapachowe, aby zaznaczyć swój rewir lub przynależność to konkretnego kociego stada.

Koty lubią samodzielnie zbierać informacje o nowym zwierzęciu i zapoznawać się powoli, jako, że są stworzeniami ostrożnymi. Mając to na uwadze bez trudu można sobie wyobrazić jak duży stres towarzyszy kotu, gdy przyniesiony w koszyku do swojego nowego miejsca zamieszkania ma stanąć oko w oko nowym kotem.

Zdarza się, że dochodzi wtedy między zwierzętami do krótkiego spięcia, a doprowadzenie do polubienia, czy choćby tolerowania się obu kotów staje się trudnym problemem do rozwiązania i wymaga od opiekunów ogromnej pracy. Warto więc poświęcić odpowiednią ilość czasu by zaplanować spotkanie.

Zdarza się, że koty dają sobie radę bez względu na popełnione przez właściciela błędy, jednak dobrze jest   zadbać o harmonię od samego początku, aby uniknąć niesnasek.

Oto kilka pomysłów jak to zrobić:

• Przynieś kota do domu i umieść go w osobnym pomieszczeniu tak aby zwierzęta nie mogły się razem kontaktować. Nowy mieszkaniec będzie potrzebował trochę czasu by pokonać stres związany z przeprowadzką i przyjrzeć się nowemu otoczeniu.
• Niech koty zobaczą się nawzajem, ale bez fizycznego kontaktu: otwórz drzwi pozostawiając małą szparę pomiędzy kotami. Jeżeli oba zwierzaki są spokojne można sprowokować je do zabawy przeciągając pod drzwiami sznurek tak aby oba koty mogły go dosięgnąć. Bawiąc się razem koty wytworzą ze sobą dobre skojarzenia.
• Wymieszaj zapachy, zamień legowiska, wycieraj oba zwierzęta wspólnym ręcznikiem.
• Gdy po raz pierwszy wyniesiesz nowego kota z jego pokoju nie powinno trwać to dłużej niż kilka minut. W ciągu następnych dni wydłużaj ten okres.
• Nigdy nie zmuszaj kotów do spotkania. Spowoduje to zapewne ogromny stres i zniweczy dotychczasowe wysiłki
• Gdy dojdzie do zwady nigdy nie karz kotów krzykiem, czy klapsami. Najprawdopodobniej jeden kot skojarzy to z obecnością drugiego i odwrotnie.
• Gdy nastąpi scysja przerwij spotkanie i daj zwierzętom odpocząć od siebie. Bądź stanowczy, ale nie agresywny.
• W oswajaniu ze sobą kotów najważniejsza jest cierpliwość i opanowanie. Szczęśliwe zakończenie będzie miało miejsce, gdy poświęcisz odpowiednio dużo czasu na wprowadzenie nowego kota do domu.

Każdy kot ma swoją osobistą zapachową wizytówkę. Koty posiadają na brodzie, wargach, skroni i u nasady ogona gruczoły produkujące jedyny i niepowtarzalny zapach dla każdego zwierzęcia. Znaczą one tym zapachem swój teren, inne zaprzyjaźnione zwierzęta oraz ludzi.

Niewyczuwalna dla nas wydzielina gruczołów łojowych kota podczas ocierania się i głaskania przenoszona jest na człowieka i w ten sposób zaznacza on nas jako członka swojej  grupy. Gdy spotykają się dwa zaprzyjaźnione koty, ocierają się o siebie bokami ciała, głowami i ogonami, wymieniając się subtelnymi aromatami. Gdy głaszczemy zwierzę po grzbiecie zdarza się, że wygina ono plecy, stając na tylnych łapach. W ten sposób daje nam lepszą możliwość zapoznania się z jego zapachem.

Dla kota jego terytorium czy grupa ma określony profil zapachowy. Pojawienie się nowego zwierzęcia, człowieka, czy choćby zapachu nowego mebla może na krótko zaburzyć kocią harmonię zapachową. Niestety zdarza się też i tak, że kot znaczy moczem nowy przedmiot, manifestując w ten sposób swoją obecność na danym terytorium.

Wonne aczkolwiek niewyczuwalne dla ludzi bilety wizytowe koty potrafią zostawiać w różnych miejscach na swoim terytorium. Informują one inne osobniki, że konkretny obszar jest już zajęty. Koty mieszkające w miastach zmuszone są do dzielenia niewielkich przestrzeni terytorialnych z osobnikami z innych kocich społeczności. Rozrzucenie w swojej okolicy jak największej ilości wizytówek, daje poczucie pewności przynależenia do grupy  pojedynczym osobnikom.

W kocim świecie zapach jest bardzo ważną formą komunikacji, która pozostanie dla ludzi tajemnicą, ponieważ nasz nos nie jest w stanie wyczuć wonnych kocich subtelności, chyba, że poczujemy znaczącego teren kocura.

Koty są zwierzętami ciekawymi wszystkiego co nowe. Nasze mieszkania nie są dla kotów naturalnym środowiskiem, chociaż koty z pewnością traktują je jak swoje królestwo.

Nie wszystko co kot spotyka na swojej drodze na dywanie, parkiecie czy parapecie nadaje się do bezpiecznego spróbowania, czy zabawy. Zdarza się, ze koty podgryzają niektóre rośliny doniczkowe, co w przypadku ich odmian toksycznych jest szczególnie niebezpieczne dla kota, gdyż może wywołać u zwierzęcia problemy ze zdrowiem a nawet jego zgon.

Niestety większość naszych roślin doniczkowych, czy ogrodowych jest dla kotów toksyczne. Zjedzenie niewielkiego kwiatka, czy listka może być dla zwierzaka zabójcze. Kot nie jest wśród roślin bezpieczny, gdyż może zlizywać  ich pyłki osiadające na jego sierści.

Jeżeli kot przejawia chęć zjadania roślin, umieść je w miejscu do którego kot nie będzie miał dostępu. Wybieraj też rośliny nieszkodliwe, sprawdź czy te, które hodujesz są dla kota bezpieczne. Aby zaspokoić potrzeby kota i jego dietę posiej w doniczce trawę przeznaczoną wyłącznie dla niego (zapytaj o nią w sklepach zoologicznych). Dzięki temu będzie on miał dostęp do smacznej, wegetariańskiej przekąski, gdy przyjdzie mu ochota podgryzać twoje ukochane storczyki.

Koty nie przepadają za wodą i wchodzą do niej częściej z konieczności niż dla przyjemności.

Koty żyją przeważnie na suchych, pustynnych terenach a  tryb życia nie przybliża ich do wody, lecz jeśli zdarzy im się potrzeba popływania to całkiem dobrze sobie radzą. Woda jest jednak dla kota środowiskiem obcym, dlatego nie czuje się w niej dobrze. Ponadto koty są zwierzętami ciepłolubnymi a moczenie sierści powoduje między innymi obniżenie temperatury ciała kota i jego wychłodzenie.

Koty domowe  nie mają problemu z pływaniem, lecz szybko się męczą. Ich kuzyn tygrys radzi sobie znakomicie nawet na długich dystansach, gdyż jest doskonałym pływakiem. Wśród kotów domowych, również możemy znaleźć amatorów kąpieli np. koty rasy turecki van, zwane też gadającym pływakiem. Ich futro ułatwia im podwodne polowania na ryby, gdyż nie końca przepuszcza wodę. Koty tej rasy posiadają też pogrubiony fałd skórny pomiędzy palcami, który działa podobnie do płetwy. Inna kocia rasa - sfinks wymaga z kolei regularnych kąpieli ze względu na delikatną bezwłosą skórę, która powinna być poddawana profesjonalnym pielęgnacjom.

Koty są zwierzętami czystymi, z upodobaniem dbają o higienę, poświęcając jej 1/3  swojego czasu dziennie. Ślina kota zostawia na sierści warstwę chroniącą skórę przed brudem i bakteriami. Ślina tworzy również na kocie warstwę termoizolacyjną, chroniąc zwierzaka przed chłodem zimą i przed przegrzaniem latem. Zatem jeżeli kot nie ma stałego dostępu do wody, zaprzestanie mycia, aby oszczędzić płyny.

Koci język umożliwia rozczesanie sierści i dotarcie do najgłębszych jej warstw. Tam gdzie kot nie dotrze językiem, myje się poślinioną łapką.

Ponieważ kot podczas toalety połyka znaczne ilości swoich włosów, należy pamiętać o podawaniu mu specjalnej karmy, która rozpuszcza sierść i poprawia trawienie. Dzięki regularnemu czesaniu, również pozbawimy kota znacznej ilości niechcianej sierści.

Regularne dbanie o wygląd włosa i higienę ma również duży wpływ na samopoczucie kota. Można to porównać do naszej dbałości o wygląd. Gdy jesteśmy zadbani, czujemy się atrakcyjniejsi i nasze samopoczucie jest lepsze. Pod tym względem koty są do nas podobne.

Wiele kotów żyjących w mieszkaniu nie wychodzi z domu i jest z tego zadowolonych. Koty, zwierzęta lubiące zabawy, pieszczoty, innym razem stateczne i wyniosłe, niekiedy ciekawskie, są dla opiekuna źródłem nieustającej radości. 

Żyjące pod opieką koty domowe są bardzo przywiązane do właściciela, który może czuć się jak „nadkot”, gdyż to on rozdysponowuje pożywienie, dba o zdrowie, o samopoczucie zapewniając rozrywki. Niekiedy pełni rolę stylisty - czesanie oraz babci klozetowej - sprzątanie kocich toalet. Kot o tym wie i kocha nas, ale nie tylko za to. Nie uzależnia on bowiem swojej miłości od opieki nad nim. Zdarza się, że kot adoruje jedną w rodzinie osobę, która z karmieniem go nie ma nic wspólnego. 

 

Koty obdarzają człowieka większą dawką czułości niż swoich pobratymców. Większość mruczków przedkłada towarzystwo człowieka nad inne koty. Dlatego zwierzęta te wykorzystują wszystkie znane im metody komunikowania się, aby nawiązać z nami indywidualny kontakt.

Czego więc potrzebują do szczęścia nasze domowe koty...?

• Smacznego jedzenia – to podstawa
• Przyjaciela, który zwróci na nie uwagę, pobawi się z nimi, podrapie po brzuchu i za uchem
• Zabawki do codziennej rozrywki, nie muszą być drogie, może to być papierowa kulka na gumce, torebka z papieru lub papierowe pudło po zakupach
• Parapetu, najlepiej z miejscem ze słońcem i zacienionym zakątkiem, kiedy zrobi się za gorąco
• Miejsca do wspinaczek wysokomeblowych
• Miejsca z widokiem na okolicę
• Balkonu osiatkowanego
• Ciepłego miejsca do leniuchowania i spania
• Czystej kociej toalety, a najlepiej dwóch lub trzech
• Spacerów na smyczy w miejscach nieuczęszczanych przez psy

Czy koty są inteligentniejsze od psów, ponieważ są niezależne i zazwyczaj nie są skłonne odpowiadać na komendy? Czy od kotów rzadziej wymagano umiejętności odpowiadania na nasze instrukcje szkoleniowe i dlatego nie motywowano ich w tym kierunku.

Sprawdzanie potencjalnych zdolności przyswajania wiedzy przez koty opiera się głownie na przekazywaniu i interpretacji  historii opowiedzianych przez ich opiekunów. Koty posiadają znakomicie rozwinięte zdolności przystosowywania się do wielu nowych sytuacji i uczą się podobnie jak ludzie przez doświadczenie i skojarzenia. Jeżeli kot noszony jest w transporterze jedynie do weterynarza w celu przeprowadzenia badań lekarskich to szybko zacznie kojarzyć przedmiot z miejscem przeznaczenia. Transporter będzie przypominał o stresie i bolesnym zastrzyku i kot będzie się go po prostu bał.

Koty mają bardzo dobrą pamięć i znakomicie kojarzą przedmioty z sytuacjami zarówno przyjemnymi jak i niemiłymi. Sprej z preparatem  przeciwko pchłom, który wydaje dziwne dźwięki i w dodatku nie pachnie przyjemnie z pewnością nie skojarzy się kotu jako przyjazny przedmiot i zwierzak szybko zorientuje się, że na jego widok powinien brać łapy za pas.

W procesie dorastania zwierzęta poznają nowe miejsca i sytuacje, wykazując proporcjonalnie mniejszy strach i zainteresowanie zjawiskami nieznanymi, jeżeli nie stanowią dla nich potencjalnego niebezpieczeństwa. Można to zauważyć obserwując małe kociaki, które po raz pierwszy w życiu wychodzą na spacer do ogrodu i nieufnie przyglądają się każdemu źdźbłu trawy. 

Jako gatunek koty potrafią przystosować się do życia w ekstremalnie trudnych warunkach, gdy są do tego zmuszone. Jeżeli inteligencja jest mierzona przez zdolność przystosowania się to kot powinien zostać bez wątpienia umieszczony na wierzchołku listy.

Jakiego kota wybrać?  Rasowego, czy dachowca? Najważniejsze to wybrać takiego, który zostanie przyjacielem na całe życie. Bez względu na wygląd czy rasę każdy kot potrzebuje takiej samej dawki uwagi, pieszczot i miłości.

Nie należy wybierać kota kierując się tylko jego wyglądem zewnętrznym. Zastanów się czego oczekujesz od zwierzęcia, sporządź listę biorąc pod uwagę  styl życia twojej rodziny i wymagania. Jeżeli mieszkasz w bloku, to przygarnięcie kota mieszkającego na wsi, lub wolnożyjacego może się okazać chybionym pomysłem, gdyż zapewne będzie on chciał wychodzić na zewnątrz. Jeżeli masz już  jednego kota w domu to powinieneś mieć pewność, że przybysz dogada się z rezydentem.

Należy pamiętać, że koty nie potrzebują luksusu, lecz zainteresowania. Pewnie zauważyliście, że wybór drogiego drapaka lub innej ekskluzywnej – w cenie i wyglądzie kociej zabawki, w ostatecznym rozrachunku uszczęśliwi bardziej kupującego niż obdarowanego. Możemy natomiast liczyć, że kot z pewnością bardzo ucieszy się z tekturowego pudła w które zapakowany jest wspaniały prezent.

Koty lubią dobrze zjeść, dlatego jeżeli chcemy rozpieszczać naszego mruczka i jeżeli fundusze na to pozwalają, warto zainwestować na stałe w dobrej jakości karmę. „Na stałe”, ponieważ trudno zmienić kotu karmę z tej o lepszej jakości na gorszą.

W moim domu po długiej dyskusji zdecydowaliśmy się na niepełnosprawnego kota, ponieważ mamy na to warunki i czas. Po za tym chcieliśmy dać kotu, z nikłą szansą na adopcję, dom. Drugą kocicę braliśmy z niepewnością, czy Balbina, która mieszkała z nami już rok, zaakceptuje nowicjuszkę. Udało się to dopiero po kilku miesiącach cierpliwego przyzwyczajania do siebie obu kocic. Są wspaniałe i wiem, że podjęłam słuszną decyzję. Pamiętaj, że dwa koty nie stanowią większego problemu niż jeden i gdy ty jesteś po za domem, twoje koty nie nudzą się. Wszak co dwa koty to nie jeden.

Człowiek od wieków żyje z kotem pod jednym dachem nie tylko dla ekonomicznych korzyści. Kot jest najprawdopodobniej jednym z nielicznych zwierząt, które potrafią zaskarbić sobie uwagę, miłość oraz wdzięczność ludzką tyko z powodu „bycia kotem”. Kot posiada bowiem dar przekonywania i perswazji, który udoskonala za pomocą spojrzenia i  gestów. W ten sposób zapewnia sobie mieszkanie bez czynszu, jedzenie bez zakupów i  służącego bez wynagrodzenia.

Podobno pięćdziesiąt procent właścicieli kotów pozwala spać swoim pupilom w łóżku, wielu kupuje też gwiazdkowe i urodzinowe prezenty, chociaż nie wiadomo kogo one bardziej uszczęśliwiają kota czy jego opiekuna. Jednak ten brak wymiernych korzyści jest tylko pozorny. Kot potrafi być nie tylko dobrym i czułym odbiorcą uczuć człowieka, ale i doskonałym terapeutą. Dla wielu samotnych lub niepełnosprawnych fizycznie osób koty są czasem jedynymi towarzyszami. Zapewniają kontakt, pozwalają zwierzać się z problemów dnia codziennego i pięknie mruczą. W niektórych klinikach i domach opieki koty są na stałe zatrudnione jako terapeuci pomagający rezydentom w odprężeniu się i relaksie.
 

Między kotem a człowiekiem nie ma relacji współzawodnictwa, czy konkurencji. Z nami koty powielają zachowania z dzieciństwa. Bawią się z nami i ugniatają nas łapkami gdy są szczęśliwe, tak jakby były kociętami u boku swojej matki. Odpowiadają mruczeniem na przytulenie. Kot w towarzystwie człowieka może zmienić swój system naturalnych zachowań i poczuć się bezpiecznie. Spróbuj relaksu ze swoim kotem.

Oto kilka wskazówek.

• Rozmawiaj ze swoim kotem, ciesz się że szczęścia swojego zwierzaka
• Zaakceptuj jego dziką naturę i pozwól mu czasem zaszaleć
• Pozwól sobie na „bycie” w jego towarzystwie, poobserwuj jego zachowania.
• Pamiętaj, że koty nie wychodzące potrzebują odpowiedniej ruchowej stymulacji, zapewnij zwierzakowi codzienną dawkę zabawy.
• Zaproś przyjaciół i poobserwuj reakcje swojego kota.

Kot w domu to nie tylko tropiciel i pogromca myszy oraz szczurów. To niejednokrotnie współmieszkaniec i członek rodziny, zsocjalizowany z innymi mieszkańcami. Ludzie, którzy nie znają kociej natury, utrzymują, że zwierzęta te szukają kontaktu z człowiekiem przede wszystkim wtedy, gdy są głodne. Koty faktycznie czują sympatię do osób, które je karmią, jednak więź z opiekunem jest zdecydowanie czymś więcej i wymaga głębszego zaangażowania. Specjaliści od kociego charakteru utrzymują, że nie wystarczy napełnienie kociej miski, aby wytworzyły się silne więzi. Jednak nie każdy kot ceni sobie bliski kontakt z człowiekiem, co może stać się przyczyną rozczarowania opiekuna pragnącego zwierzęcia do przytulania.

Koty, które nie wykazują przywiązania do człowieka są prawdopodobnie szczęśliwe, lecz ich opiekunowie mogą czuć się odrzuceni. Takie koty nie będą siedziały na kolanach i mogą protestować przy pomocy pazurów i zębów w trakcie  prób brania ich na ręce. Najczęstszą przyczyną takiego zachowania może być brak wczesnej socjalizacji, jak i nieprzyjemne doświadczenia z ludźmi. Behawioryści proponują, że aby kot był dobrze uspołeczniony, należy odpowiednio wcześnie brać go na ręce, zwłaszcza między 2  a 7 tygodniem życia.

Jeśli  już wystąpiły problemy z socjalizacją a ty pragniesz głębszej więzi ze swoim pupilem to nagradzaj wszelkie przejawy chęci nawiązania z tobą kontaktu. Pamiętaj jednak, że to kot sam narzuca tempa oswajania. Możesz podawać mu małe porcja jedzenia, aby kojarzył ciebie z pokarmem. Mów do kota w trakcie podawania posiłku, zwracając się do niego jego imieniem, za każdym razem podobnym tonem.

Warto dodać w tym miejscu, że kot uczy się szybciej imienia jednosylabowego.

Niezawodnym sposobem, aby zachęcić naszego kota do bliższego poznania nas jest wspólna zabawa. Możesz usiądź  na podłodze w jego ulubionym miejscu i pierwszy wciągnąć go do rozrywki. Jeśli zauważysz, że kot jest zdenerwowany, nie wysuwaj w jego kierunku rąk do czasu, aż się uspokoi. Nie ścigaj kota po mieszkaniu, aby nakłonić go do przyjścia do ciebie i nie ponoś go jeśli tego nie chce.

Bądź otwarty na kontakty z kotem , kiedy tylko chce do ciebie przyjść, gdy jest spokojny i zrelaksowany, ponieważ tobie taki nastój może się również udzielić. Czego Wam mocno życzę.

Test artykułu. Sprawdź datę publikacji i etykietę.

Koty potrafią stworzyć emocjonalną więź z człowiekiem. Często śpią z opiekunem, mrucząc mu do snu a nad ranem poddają go osobliwej toalecie liżąc po włosach. W literaturze wytłumaczono, że tego typu zachowanie jest powszechne wśród zwierząt żyjących w obrębie tej samej grupy i buduje więź między nimi. Wydaje się, więc, że koty przejawiając taką postawę wobec nas pragną zaznaczyć, że jesteśmy dla nich wyjątkowi. Stajemy się trochę jakby członkami  kociej rodziny.

Koty często ocierają się pyszczkiem lub całym ciałem o ludzi, lub przedmioty. Koci behawioryści twierdzą, że w ten sposób zwierzęta pozostawiają swoje feromony, czyli przekaźniki kociego zapachu. Ludzie wymieniają się wizytówkami aby lepiej się poznać, koty też mają swoje wizytówki. Oznakowanie wizytówką właściciela może mieć na celu przekazanie innemu zwierzęciu informacji treści: „ ta pani jest już zajęta” albo „ nie dotykać to moje”. Pozostawienie swojego zapachu w pomieszczeniach lub na meblach ma na celu nie tylko oznaczenie swojego terytorium, ale także kociego rodzaju aromaterapię. Kot roznosząc swój zapach czuje się pewniej i bezpieczniej w tak oznakowanym miejscu.

Niektóre koty, gdy znajdą szczególnie wygodne i ciepłe miejsce do spania ugniatają je. Może to być poduszka lub człowiek. Zachowanie takie bierze się ze sposobu w jaki kocię ugniata matkę pobudzając wypływanie mleka. Gdy kociak zostanie za wcześnie odstawiony od matki nie zaprzestaje ugniatania podłoża nawet gdy jest już dorosłym osobnikiem. Ugniataniu towarzyszy często wysuwanie i chowanie pazurów, co jest szczególnie niemiłym doznaniem dla ludzkich ud. Fachowcy radzą, aby przesunąć wtedy kota na poduszkę, którą mógłby ściskać. Nie wolno karać zwierzęcia za takie zachowanie, gdyż jest ono dla niego naturalne. Upomnienie może zwierzę zestresować i być powodem konfuzji.

Postarajmy się traktować kocie zwyczaje jako przejaw zadowolenia i szczęścia naszego podopiecznego oraz przywiązania do nas i akceptacji.